من دو نوع محل کار دارم.

یکی جایی مثل این عکس و یکی هم پشت میز با یک عالمه نرم‌افزار و فایل و متن.

تو محل کار نوع اول، سرما و تشنگی و بی‌خوابی و کلی اتفاق پیش‌بینی نشده‌ی‌ دیگه می‌تونه کار رو مختل کنه.
تو محل کار نوع دوم، فضاهای مجازی به تنهایی کار تمام عوامل مزاحم دیگر رو انجام می‌دن.

با این تفاوت که اگر تو این ساحل در جنوب کشور گرما کار رو دشوار کنه، در کنارش صبر رو زیاد می‌کنه و دادنِ گوش و چشم به طبیعت، خلاقیت رو افزایش می‌ده.

ولی وقتی گیر افتادن تو چاله‌ی اسکرول کردن کار رو مختل می‌کنه، سر تا پا ضرره و بعدش سردرد و چشم‌درد و عذاب وجدان میاد سراغ آدم.

فکر می‌کنم بعد از سلامتی، مهمترین دارایی هر کسی زمانه.

ستاره‌ی پر نور زرد رنگ در عکس، حدود ده میلیون سال عمر داره و خورشید ما چهار و نیم میلیارد سال.
در کنار این عدد‌ها بیشتر می‌فهمم چقدر اندک زمانی که داریم مهمه.

آسمون به نگاهِ آدم وسعت می‌ده.

چند هفته می‌شه که داریم تو ویدیو‌ها در مورد برنامه‌‌ریزی سفر صحبت می‌کنیم و اپلیکیشن‌ها و سایت‌های مفید رو معرفی می‌کنیم.
کار کردن باهاش رو با هم یاد می‌گیریم که خودمون وارد این بازی شگفت‌انگیز بشیم و لذت برنامه‌ریزی سفر رو بچشیم.

ولی در کنار معرفی این همه سایت و اپلیکیشن این بحث هم مهمه که تو سفر نباید خیلی زیاد هم درگیر گوشی و اینترنت بشیم.
باید به خودمون فرصت تجربه کردن بدیم.
باید بدون گوشی و اینترنت بریم تو ساحل و بذاریم پاهامون ماسه‌ها رو حس کنه.

باید چشمامون شب‌ها به جای صفحه‌ی گوشی به ستاره‌ها خیره بشه.

تو سفر اگر ذهنت رو رها کنی و بدی به مقصد، خاطرات فراموش نشده‌ای برات رقم می‌خوره.
چند ماهی می‌شه دارم تلاش می‌کنم از اینترنت درست استفاده کنم.
خدا رو شکر به خاطر محل کار نوع اولم، در سال روزهایی آنتن و اینترنت ندارم.

الان دیگه روانشناس‌ها، اعتیاد به سوشال مدیاها رو یک اختلال روانی می‌دونن!

نشونه‌های این اعتیاد رو دقیقا نمی‌شناسم.
جایی خوندم اگر از گوشی دوری، دلت آشوبه و می‌خوای سریع برسی بهش و مسیج‌هات رو چک کنی یعنی معتادی.

من برای خودم حد و حدود زیادی گذاشتم
مثلا میانگین استفاده‌ام از اینستاگرام روزی نیم ساعت باشه و مسیج‌هام رو فقط یک بار در روز چک کنم.

بعضی روزها هم تسلیم می‌شم و این حد و حدود‌ها رو رعایت نمی‌کنم.

وقتی فقط چند ساعت گوشیم رو از خودم دور می‌کنم، به شدت راندمان کاریم می‌ره بالا، خیلی تاثیر مستقیم و مشخصی دارند این سوشال مدیاها.

زیاد هم نباید خودمون رو سرزنش کنیم، صدها دانشمند و مهندس پشت این اپلیکیشن‌ها نشستن و دارند فکر می‌کنند چطور توجه ما رو جلب کنند.

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Parisa Bajelan (@parisabajelan)

سرمایه‌ی سوشال مدیاها زمان ماست.

هر چی ما بیشتر وقت بگذرونیم اون‌ها موفق‌تر می‌شن.
این یعنی درست استفاده کردن از فضای مجازی کار سختی خواهد بود.

یکی دیگه از تاثیر‌های مستقیم سوشال مدیاها روی من این بود که تمام پروژه‌هام کوتاه مدت شده بودن. عکس بگیر و سریع منتشر کن!

ولی بعد از یه مدت فهمیدم و خودم رو از این تله تا حدودی دور کردم.

فضاهای مجازی با بازخوردهای سریع و کوتاه، جلوی کارهای عمیق رو می‌گیرن.
می‌دونیم که اگه از این فضاها درست استفاده کنیم خوبی‌هایی هم دارن. ولی هر کسی باید با خودش رو راست باشه و کارهای اضافه با اینترنت و اپلیکیشن‌های اضافه رو کنار بذاره.

مغز آدم سعی می‌کنه واسه کارهای اشتباه توجیه بتراشه…

خیلی سخته واقعیت رو از توجیه تشخیص بدیم. شاید بد نباشه با آدم‌های مختلف صحبت کنیم و بخوایم اون‌ها ما رو از بیرون تماشا کنن.

زمان ارزشمندی رو که می‌شه تو دنیای واقعی، کارهای جذاب کرد از دستش ندیم. گوشی رو بذاریم کنار و بریم تو آشپزخونه با برادر کوچکتر کیک بپزیم.
یا هر کار دیگه‌ای که حالمون رو جا میاره.

مستند دِ سوشال دیلما (ابتذال سوشال‌ها) تو ترجمه‌ی اسم مستند، به جای سوشال، نمی‌نویسم اجتماع.

چون می‌دونیم این سوشال، اون سوشال نیست!

در مورد تلاش‌ کمپانی‌های فضای مجازی، برای پرت کردن حواس ما حرف می‌زنه.
پیشنهاد می‌کنم ببینیدش.

با یه جستجو به فارسی به راحتی پیداش می‌کنین. زیرنویس فارسی هم در سایت‌های ایرانی هست.

کتاب مینیمالیسم دیجیتال هم در مورد این حرف می‌زنه که چطور استفاده از ابزار‌های دیجیتال رو به حداقل برسونیم. تا جایی که می‌دونم این کتاب هنوز به فارسی ترجمه نشده.

تو ویدیوی این هفته رفتیم سراغ بررسی یه نرم‌افزار رایگان نقشه آفلاین برای تلفن همراه که خیلی به درد سفر، مخصوصا طبیعت‌گردی می‌خوره، ببینین و ازش استفاده کنین.

خیلی کار راه اندازه!

ولی لذت سفر رو با زیادی تو گوشی بودن خراب نکنیم.

گاهی وقت‌ها کاملا از عمد گوشی رو بذاریم کنار و آدرس رستوران خوب شهری که بهش سفر کردیم رو از محلی‌ها بپرسیم.

همین، شروع یک گپ دوستانه با بومی‌های یک منطقه و آشنا شدن با فرهنگ اون‌هاست.

مثلا می‌تونیم برنامه بذاریم در یک سفر یک هفته‌ای، دو روز بدون اینترنت بریم گشت زنی، کاملا اتفاقی و با پرس و جو، بریم ببینیم چی می‌شه!

ما هم تو سفر‌هامون از این کارها زیاد کردیم و کلی از خاطرات هیجان انگیزمون برای بعد از همین جمله‌ی بریم ببینیم چی می‌شه ساخته می‌شه.